Na een heerlijk nacht gaan we naar het Paleis van de Sultan, dat nu wordt onderhouden door hele oude mannetjes. Deze mannetjes zijn erg fotogeniek maar voor de rest vinden wij het niet echt bijzonder en werpen ons op de verkopers bij de bus. We maken een deal van 4 T-shirts voor fl 10.00; kunnen we onze oude shirts wegdoen. Hierna brengen we een bezoek aan de batikindustrie. Als we aankomen zitten er al wat dames buiten. Deze zijn bezig om met was een figuur op zijde of katoenen doeken aan te brengen. Binnen is het erg donker en heel warm. Daar staan grote waterketels op open vuur om de doeken te koken. In die bakken zit 1 kleur verf, daar gaat de lap in. Als hij eruit komt is het gedeelte dat niet bestreken is met was gekleurd. Dan moet de was er nog af en dan kan hij gewassen worden en verkocht. Dit alles is een heel karwei en de prijs die je ervoor betaald valt reuze mee. Natuurlijk is er ook een shop waar je batikschilderijen kunt kopen. We kopen daar een langwerpig zwart doek met geel en rood. Het is een afbeelding van een Javaanse vrouw die rijst aan het oogsten is. Iets verderop is ook nog een zilversmid. Bij dit werk moet je echt engelengeduld hebben. Ze werken hier met zilverdraad en maken daar de mooiste dingen van. Van broches tot kettingen en voorwerpen zoals een bv een becak. Ook hier vallen de prijzen in het niet als je ziet hoeveel werk en tijd erin zit. Na het eten gaan we naar een dansvoorstelling. Het is een ballet voorstelling over Sinta en Ramayan. We mogen een kijkje nemen achter de schermen. In de kleedkamer hangen schitterende fel gekleurde kostuums. Bij de make-up is het heel druk, de mensen zijn allemaal erg aardig. We liggen op tijd op bed na weer een geweldige dag.
Tonnie wekt ons vroeg want ze wil vroeg vertrekken. We gaan naar de vlakte van Prambanan. Het grootste tempelcomplex van Java. Om halfacht zijn we er al. Zelfs de verkopers zijn er nog niet. Prambanan betekent letterlijk veel priesters. Er staan 240 tempels op dit enorme complex. Het is mooi en het lijkt erg veel op de tempels van Angkor in Cambodja. Als we terug komen bij de bus zijn de verkopers inmiddels ontwaakt en ontstaat er een ware veldslag. Geweldig. Onderweg stoppen we bij een beeldhouwerij, hier worden mooie spullen gemaakt, alleen een beetje erg groot en zwaar om mee te nemen. De volgende stop zal zijn bij de Borobudur. We zien de immense Borobudur al van verre liggen. De immense Borobudur vormt het deksel van een heuvel. Onderaan de trappen staan mensen die paraplu's verhuren en Tonnie raadt ons aan om dat zeker te doen. We lopen omhoog en halverwege zijn we inderdaad erg blij met onze paraplu. Het is vreselijk heet en de zon staat om deze tijd recht boven ons. We hebben een gids die alles vertelt over de afbeeldingen die op de stenen zijn gemaakt. De Borobudur is gebouwd 700jaar na Christus en is een van de zeven wereldwonderen en een van de grootste en bekendste boeddhistische bouwwerken ter wereld. Bovenaan gekomen is de warmte echt onbeschrijfelijk. Je raakt zowat onwel. Voordat we weer naar beneden gaan moeten we nog wel in een van de klokken de hand van boeddha aanraken, want dat brengt geluk. Na dit ritueel beginnen we aan de toch naar beneden. Goed uitkijken want het is inmiddels drukker aan het worden. We krijgen een lekker kopje thee aangeboden als we beneden zijn. Je kunt zien dat de Borobudur een echte toeristische attractie is. De verkopers zijn erg agressief. Je wordt wel handig met het onderhandelen over de prijs en dus kopen we nog wat kleine dingetjes. Als we uitgeput bij het hotel aankomen is een duik in het zwembad een welkome afwisseling. Even dobberen. Heerlijk. Na deze verfrissing lopen we even naar de plaatselijke buurtsuper waar we wat kruiden kopen en lekker flesje parfum.
Op weg naar Malang maken we een paar fotostops. De rijstvelden liggen er prachtig bij in de ochtendzon. Na de koffie doen we ook nog een lokale vogeltjesmarkt aan. Dat is erg leuk, er lopen allemaal kinderen die het leuk vinden om met je te praten. Ze zijn een dagje uit met de padvinderij en proberen zoveel mogelijk engels te praten. De markt zelf is zoals de vogeltjesmarkt in Antwerpen, dus zielig. Alleen de vogels zijn hier anders. Bij het wegrijden zien we dat de kinderen worden vervoerd in open vrachtwagens. Bij ons is dat niet voor te stellen, maar hier kan het allemaal. Ze zwaaien en schreeuwen allemaal als ze voor ons rijden. Het is een mooi gezicht om te zien hoe blij deze kinderen zijn. Na de lunch krijgen we onderweg regen. Hier is regen echt regen en niet zoals bij ons een buitje maar hevige regenval. De wegen staan dan ook meteen vol met water. In Malang aangekomen genieten we nog wat na op onze veranda.
We beginnen aan de vierde week van onze vakantie en de vermoeidheid begint toe te slaan. Gelukkig is het in Malang wat koeler. Na het ontbijt gaan we Malang in om wat te winkelen. Als je in Malang wat wilt drinken moet je dit doen bij Toko Oen werd ons vertelt. Dit is namelijk een begrip in Malang. Achter de wit-groene gevel schenkt men koffie met onafzienbare rijen gebakjes en heerlijk ijs. En je proeft de koloniale sfeer uit de jaren dertig. In Malang vinden we ook een Mc Donald's. Dus is de keus voor de lunch snel gemaakt. Ik heb nog steeds vreselijke krampen die alleen maar erger schijnen te worden (niet van het eten hoor). Vanmiddag maar even aankijken hoe het gaat, want vannacht gaan we naar de Bromo. Bij het eten komt Tonnie naar me toe en ziet dat het niet goed gaat. Ze probeert er van alles aan te doen om mij toch maar mee te krijgen vannacht. Ze gaat samen met mij bidden. Ik ben al twee weken niet naar het toilet geweest en dat is het probleem. Helaas kan ze er niks aan doen en moet Berry alleen gaan vannacht. Om middernacht wordt hij gewekt en vindt het heel erg dat ik niet mee kan. Het is niet anders. Ik probeer nog wat te slapen maar ook dat is geen succes. Als ik 's morgens aan het ontbijt verschijn zegt Tonnie tegen mij dat we straks eerst langs de apotheek rijden voor een klysma en laxeertabletten. Gelukkig want ik voel me erg beroerd. Tonnie dacht in de eerste instantie aan de blinde darm. Zodra ik de eerste zetpil heb genomen gaat het na een uur al veel beter. Om 9.30 ontmoeten we de rest van de groep weer die naar de Bromo zijn geweest. De ene helft is wild enthousiast en de andere helft vond het minder. Berry vond de beklimming op de rug van een paard het spannendst. Een tocht om niet snel te vergeten. In een onwezenlijke sfeer wacht je dan op de zonsopkomst. De foto's vind ik zelf wel heel erg mooi en ik vind het ook jammer dat ik het heb moeten missen. We rijden verder en de hele bus slaapt zowat. Na een paar uur stoppen we bij een tabakbinderij. Er zitten allemaal vrouwen op de grond die de tabak bij elkaar binden en de mannen lopen heen en weer met grote balen tabak. De mannen zijn erg baldadig en ik moet dan ook hier en daar een bestraffend tikje uitdelen. En onze Tonnie maar lachen. Als we bij het hotel in Kalibaru aankomen zijn we erg verrast. We hebben allemaal 2 onder 1 kap huisjes met uitzicht op het zwembad. Het zwembad ligt onder aan de berg waar de huisjes tegenaan gebouwd zijn. Berry leeft zich uit in het zwembad terwijl ik nog een zetpil neem.
 |
