Het wordt vandaag een dag die in het teken staat van reizen. We gaan eerst met de boot naar Parapat. Vandaar met de bus naar het vliegveld, dan met het vliegtuig naar Java (Jakarta) en vandaar met de bus naar Bogor. Voordat we Sumatra verlaten, bezoeken we nog een rubberplantage waar veel kinderen lopen. Iemand in onze groep heeft ballonnen bij zich dus feest alom. De kinderen maken elkaar bijna af. Het is een raar gezicht om al die rubberbomen te zien met bakjes aan de stam. Er wordt 1 keer per week(dag) een stukje bast weggehaald van de stam, waardoor er vloeibaar rubber vrijkomt. Dit wordt dan opgevangen in het bakje, overgebracht naar de fabriek en verder verwerkt. Onderweg stoppen we nog en keer voor een sanitaire stop. Helaas hebben wij Ferdinand in de groep die niet zo slim is. Hij heeft zijn waardevolle spullen laten liggen op de grond voor het toilet. Hij komt daar achter als we al weer een tijdje onderweg zijn. Dus terug en maar hopen. Gelukkig liggen ze er nog. We lunchen in Medan en de chauffeurs brengen de koffers alvast naar het vliegveld, dus dat is prima geregeld. Als we afscheid hebben genomen van de chauffeurs en Naher gaan we op weg naar Java. Op Java krijgen we een nieuwe reisleidster. Ze heet Tonnie. Het is een vrouwtje van ongeveer 60 a 65 jaar. En klein van stuk. We gaan op weg naar Bogor. De eerste tegenvaller van de reis is de bus. De bus die we nu hebben is niet afgestemd op westerse toeristen. De beenruimte is veel te klein. Het hotel is weer prima. Als we met Tonnie in gesprek komen over de problemen met de bus, is haar eerste reactie: we zijn hier niet in Nederland. Het eten vanavond is weer goed. Dus hebben we er alle vertrouwen in dat het wel goed komt.
Tonnie is een dame van regels en als ze zegt 8 uur dan is dat 8 uur, en niet 8.01uur. Iedereen is dus veel te vroeg in de bus deze morgen. Voor deze groep een openbaring, want het zijn elke keer dezelfde waar we op moeten wachten. We bezoeken als eerste de botanische tuinen van Bogor. Tonnie kan bij de ingang geen goede gids vinden voor onze groep. Ze begint zelf dan van alles over de bloemen en planten te vertellen. Al gauw hebben we door dat we niet echt een gids missen. We denken dat we van haar veel meer leren dan van welke gids ook. In Indonesie wordt niets weggegooid. Dat houdt in dat alles van de bomen en struiken gebruikt wordt. Is het niet om te eten dan is het wel als kruid of als stookmiddel. We lopen door een bamboebos en komen uit bij het voormalige huis van de President. Het is een aardig optrekje op een mooie locatie. Na de lunch gaan we met 3 minibusjes naar een waterval. De rit ernaar toe is geweldig. Het wegdek is slecht en de weg gaat stijl omhoog en naar beneden. Het lijkt wel een achtbaan. Uiteindelijk kunnen we niet meer verder rijden en gaan we te voet verder. Het pad is modderig want het heeft net geregend. Het is een smal pad met ontzettend mooie vergezichten. Als we aankomen bij de waterval valt dit erg tegen. Het is maar een kleine. De waterval is niet erg geweldig maar de tocht ernaar toe des temeer. We blijven even rondkijken en lopen dan weer terug. Onderweg gaan we thee drinken bij een theehuis op een mooie plek met een prachtig uitzicht over het dal. Schitterend! . We hebben nog even de gelegenheid om in het winkeltje te kijken. Je kunt er mooie spulletjes kopen. Dan lopen we terug naar de busjes. De volgende stop is een wajangpoppenfabriek. Er zijn twee jongens aan het werk. Ze maken van een stuk hout de kop van de pop. Met eenvoudige gereedschappen maken ze erg mooie dingen. Dan worden de poppen gekleurd, en krijgen ze kleren aan. Het is kunstig om te zien hoe deze mensen met weinig middelen zulke mooie dingen kunnen maken. De omgeving waar het in gebeurd is donker en afgesloten. De poppen worden als je ze koopt ook nog eens als service in het hotel afgeleverd.
Het is bewolkt, en erg warm, we zijn onderweg naar Jakarta. Om de oude VOC havens te bezoeken. De oude schepen worden nog geladen en gelost door arbeidskracht. De mannen worden betaald naar het aantal zakken die ze per dag sjouwen. Hoezo slechte arbeidsomstandigheden? We krijgen een gids die ons over een schip gaat rondleiden. Tonnie heeft van tevoren afgesproken dat we niet over een smalle lange loopplank het schip opgaan. Dit is helaas wel het geval. De gids neemt ons toch mee over een plank die smal en stijl is. Tonnie is erg boos en zegt tegen ons dat de gids gewoon geen fooi krijgt. Er zijn vaak mensen van afgevallen. Op de boot is alles van ijzer en hier en daar ligt iemand te slapen. De arbeiders lopen over diezelfde loopplank af en aan om het ruim te vullen. Het is er stoffig want ze vervoeren meel. Er lopen er bij met wel 4 zakken op hun rug. Als je ziet hoe schriel deze mannen zijn dan kan dit nooit goed zijn voor je rug. Vanavond hebben we een dansavond van kinderen uit de buurt van het hotel. Natuurlijk moeten wijzelf ook weer meedoen.
Vandaag hebben we weer een reisdag. Berry is aan de diarree en heeft al een tijdje op het toilet gezeten. Hij voelt zich alweer een stuk beter. Tonnie maakt snel een schietgebedje voordat we de lange tocht gaan maken. Onderweg stoppen we bij een theeplantage waar we een rondleiding krijgen. We lopen langs de huisjes waar de arbeiders wonen, en zien vrouwen die de theeblaadjes aan het plukken zijn. Het is de bedoeling dat ze van elke tak de 2 jongste, bovenste blaadjes plukken. Als we in de fabriek zijn zien we dat deze blaadjes gedroogd, vermalen en verpakt worden. Klaar voor de verscheping naar het westen. Zelf gebruiken ze ook veel thee, dus blijven de goedkopere soorten hier. We rijden verder over de Punchappas, in de oorlog zijn hier vele slachtoffers gevallen. Er staat een monument voor hen. We stoppen om thee te drinken en rond te kijken. We rijden verder langs het buitenhuis van Soekarno (niet slecht) en nemen een kijkje bij een bonsai kwekerij. Tijdens de lunch houdt Tonnie alles nauwlettend in de gaten. Er zijn mensen met darmklachten en die mogen van Tonnie geen vet voedsel eten. Dus Berry mag ook alleen maar rijst en lauwe cola. In de middag rijden we door naar Bandung. Er wordt alleen gestopt voor een foto of een beetje nicotine. Het hotel in Bandung is ook weer erg mooi en na het eten kletsen we nog gezellig wat na.
We stoppen op de markt in Lembang. Hier krijgen we van Tonnie uitleg over de voor ons vreemd uitziende vruchten en groenten. Een paar kilometer voorbij Lembang ligt Tangkuban Prahu. Een verzameling van zeven borrelende kraters. We rijden in de eerste versnelling naar boven. We krijgen instructie van Tonnie en gaan te voet verder. Het pad naar beneden is glibberig. Hoe verder we naar beneden gaan hoe groter de stank van zwavel wordt. De krater is schitterend en je verbaast je over de warmte van de stenen. De omgeving is echt heel mooi. De weg terug is minder eng maar wel vermoeiender. Op de parkeerplaats staan weer erg veel verkopers op ons te wachten. We kopen een Angklung. Dit is een schudinstrument van bamboe. Vanmiddag gaan we naar Saung Udjo. Daar staat een Angklungschool. Op deze school zitten kinderen die leren om op een Angklung te spelen. Kinderen in allerlei leeftijden maken muziek en het klinkt geweldig. Het is muziek uit West-Java. De kinderen doen het echt leuk en voeren voor ons ook nog een poppenspel op. In de werkplaats van de school krijgen we een stuk bamboe. Een leuk souvenir voor thuis. We laten het graveren, de man doet dit met een hete spijker! Het was een leuke middag. Na het eten kletsen we nog met Tonnie en gaan op tijd naar bed.
Vandaag gaan we naar een paradijs voor Berry, een pannenfabriek! De manier waarop de pannen gemaakt worden verbaast ons. Alles is nog zoals het bij ons 50 jaar geleden was. De mensen hebben schik in het werk en vinden het leuk dat wij er zijn. Na enig overleg kopen we mooie warmhoudschalen en wat kleine schaaltjes. Berry is heel blij dat Tonnie dit voor ons heeft geregeld. Vanmiddag hebben we een vrije middag. We besteden de middag met zwemmen en luieren. Heerlijk.
We rijden door een schitterend landschap met mooie sawa's en de ene sawa is nog mooier dan de andere. Tijdens een koffiestop ontmoeten we een groep reizigers van de Boer en Wendel. Ze klagen steen en been over de leeftijd van de mensen in hun groep en het oponthoud door enkele rolstoelers. (heb je een dure vakantie geboekt!). We stoppen bij vrouwen die de rijst aan het oogsten zijn en ook bij een hutje waar vrouwen tabak aan het snijden zijn. Het is er donker en warm en de vrouwen zitten de hele dag in de vieze lucht van gedroogde tabak. Onderweg lunchen we in Garut bij een Chinees restaurant. Na het heerlijke eten gaan we weer verder naar Kampong Naga. Dit is het oudste dorpje van Java. De inwoners hebben ervoor gekozen om heel geïsoleerd te leven. Via een steile trap bereiken we het dorp. Het bestaat uit 108 gezinnen (381 personen), die leven in een mooi schoon dorp zonder elektriciteit. Het doet ons denken aan een sekte. Ze hebben wat huisjes als winkeltjes ingericht waar het hoognodige wordt verkocht. Na dit leuke bezoek moeten we weer terug omhoog. Het was zeer de moeite waard.
 |
