India Nepal

Omgeving van Pokhara.

Vrijdag 25 September

Het is vannacht waarschijnlijk een muis geweest die heerlijk van de koekjes in onze tas heeft zitten snoepen, de kruimels liggen nog op de grond. Na het ontbijt huren we fietsen, voor 50 roepies hebben we de hele dag de beschikking over een splinternieuwe mountainbike. Als eerste gaan we naar de "Devi-Falls". Deze waterval stort neer in een diepe kloof, verdwijnt vervolgens via een onderaardse natuurlijke tunnel, om 250 meter verderop weer te voorschijn te komen. Een kleurrijke regenboog maakt het schouwspel kompleet. Het is heerlijk om te fietsen, het is hier niet zo warm, maar vooral is het de omgeving die zo enorm geweldig is. Iets verderop heb je een Tibetaans vluchtelingenkamp, waar zelfgemaakte handwerkartikelen worden verkocht. Een oude vrouw spint wol voor een mooie trui; de Tibetanen leven van deze handel. Er is ook een kleuterschool van SOS kinderdorp uit Zwitserland, de kinderen zien er allemaal op-en-top verzorgd uit. We drinken wat en fietsen verder naar de Bindya Basini Tempel. De tempel valt wat tegen maar de mensen eromheen zorgen met hun gebeden en rituelen voor een uniek decor. We kijken lang rond en fietsen dan weer terug richting hotel. We gaan gelukkig bult-af, want het begint te regenen. Doorweekt komen we aan bij een restaurant. We bestellen tomatensoep, friet en pizza. De bediening is perfect. Men is hier beter ingesteld op toeristen dan in India. Na het eten fietsen we terug naar ons hotel. Wij gaan rustig zitten lezen op onze veranda. In een boek over Nepal lees ik dat de top van de berg die achter ons hotel ligt, de Annapurna 2 is, en 7937 m hoog is. Vanmorgen heb ik mijn teen gestoten tegen een heel klein randje van de trap, maar de teen is nu toch wel behoorlijk blauw. Als Iene langskomt en dat ziet heeft ze daar wel een middeltje voor. En inderdaad (zo blijkt later) de pijn en de blauwe uitstorting trekken snel weg. Vanavond is het de laatste avond dat we met de hele groep bij elkaar zijn, vijf mensen gaan een trekking maken van vijf dagen. We eten in dezelfde tent als vanmiddag, want dat was goed. Het is erg gezellig, maar het afscheid ligt op de loer. Vreemd dat na drie weken ineens vijf mensen de groep gaan verlaten. Als het morgenochtend vroeg goed weer is willen we mooie foto’s gaan maken van uitzicht op de Annapurna. Welterusten.

Pokhara en het Phewa Meer.

Zaterdag 26 September

We hadden vannacht vreselijk slecht weer, enorm onweer met donderslagen die leken op granaatinslagen. Bliksemslagen zoals we die nog nooit hebben meegemaakt, maar verder wel goed geslapen. Het is de bedoeling de zonsopgang mee te maken in Sanakoth, maar omdat het bewolkt is hebben we pech. We huren nog één dag een fiets en gaan samen met Richard en Marian een rit maken langs het Phewa Meer. De weg is hobbelig maar we raken gewend aan dit soort omstandigheden. Op een eiland midden in het meer staat de Varahi Bhagvati tempel. Pelgrims brengen hier dierenoffers aan een godin. Onderweg kopen we wat souvenirs en drinken we iets op een punt met een heel mooi uitzicht op het meer. Als we buiten het dorp zijn zien we een enorme regenbui aankomen. Om de bui voor te blijven fietsen we snel terug. Helaas houden we het niet helemaal droog en we schieten vlug een eettentje binnen. Het restaurant blijkt een verkapte hasjtent te zijn. Op de menulijst staan de soorten hasj die je er kunt kopen. Muziek van Bob Marley brengt ons terug in de tijd. Wij eten alleen maar wat! Na een hevige regenbui van tweeënhalf uur fietsen we weer verder. De straten staan helemaal onder water, je begrijpt dat we de voeten niet droog houden. We brengen de fietsen terug naar de verhuurder en hoeven nog minder te betalen dan gisteren. Het is hier overigens een prachtige omgeving om te fietsen. Terug in het hotel klimmen we nog een keer het dakterras op, nog even genieten van het uitzicht op de Annapurna. Het zicht is perfect, en het is niet voor te stellen dat deze bergketen bijna 7600 meter hoog is. De avond bestaat uit lekker eten en gezellig kletsen dit keer met Engelsen die een reis van driekwart jaar aan het maken zijn. Zij reizen van Nepal naar India maar uit ervaring weten wij dat je dat beter andersom kunt doen.

Door de vallei naar Kathmandu.

Zondag 27 September

We hebben vannacht weer heel slecht weer gehad. Gek genoeg is het nu heerlijk en schijnt zelfs de zon. We gaan buiten op het terras ontbijten. Het uitzicht blijft adembenemend. Als de bus om negen uur komt voorrijden gaan we op weg naar Kathmandu. Het is warm in de bus, maar gelukkig stoppen we regelmatig om wat te drinken. Halverwege wisselen we van chauffeur, de laatste rijdt iets rustiger. Tijd om te lunchen. We stoppen bij een restaurant waar het wemelt van mensen in zwemvesten. Zij gaan raften, deze vorm van bijzondere ontspanning is heel populair in Nepal. De route door de bergen is erg mooi. Nepal is een van de meest bergachtige landen ter wereld. Ook de hoogteverschillen zijn hier enorm. Om vier uur rijden we Kathmandu binnen. Het is er lekker druk en hectisch, wat hebben we dat gemist! Het centrum van Kathmandu is afgesloten omdat er festiviteiten plaatsvinden, we moeten het laatste stuk zelf met onze tassen slepen. In het hotel aangekomen gaan we eerst naar onze kamer om de spullen op te bergen en te douchen. Het was een vermoeiende maar mooie rit. Het bed nodigt uit om even te gaan liggen, toch gaan we maar snel naar buiten. Het hotel heeft een prachtige tuin waar je lekker kan zitten. Tijd om te gaan eten. Er bevindt zich een goed steakhouse naast het hotel en dat maakt de keus eenvoudig vandaag. Het eten is perfect, en als toetje nemen we Chocolade-rum gebak. Je begrijpt het vol, vol, vol. De weg terug naar ons bed is snel gevonden.

Kathmandu.

Maandag 28 September

Vandaag staat Durbar Square op het programma. Na een stevig ontbijt trekken we de wandelschoenen aan. Kleine straatjes en steegjes kronkelen tussen oude gebouwen van hout en baksteen naar een plein vol tempels. Onderweg kijken we onze ogen uit, bont geklede mensen, vaak met lasten op de rug of aan een juk, lopen door elkaar langs winkeltjes met vooral ambachtelijke spulletjes. Het regent en dat maakt alles wel triester. Het Durbar plein vormt het hart van oud-Kathmandu. Op het plein staan tientallen tempels, we gaan op één van de trappen van deze tempels zitten en genieten van alles wat er om ons heen gebeurt. Jongetjes zeuren om muntgeld uit voor hun vreemde landen. Ze zeggen dat ze de muntjes sparen. Souvenirverkopers komen bij ons zitten en zijn erg opdringerig en vervelend. Op de hoek van het Durbar- en Basantapurplein staat het huis van de meest opmerkelijke godin Van Nepal, de levende godin Kumari. Kumari is een godin die op zeer jonge leeftijd via strenge regels en een ingewikkelde ceremonie gekozen wordt. Tot ze voor het eerst bloed verliest leeft dit meisje binnen en mag alleen enkele keren per dag voor een open raam naar buiten kijken. Dat naar buiten kijken is dan ook meteen een toeristische attractie. Het doet ons denken aan de film "Seven years in Tibet". Het Durbar plein is één groot openluchtmuseum. We nemen een taxi en gaan naar de Swayambhunath Stoepa. Het is één van de belangrijkste boeddhistische tempels van Nepal. Op de koepel van de stoepa staan de beroemde alziende ogen van Boeddha. De stoepa ligt op een 77 meter hoge heuvel die we via een trap bereiken. Tijdens de klim omhoog worden lastig gevallen door tientallen agressieve apen, vandaar de bijnaam "Monkey Tempel". Boven gekomen lezen we in ons boek wat er hier allemaal te zien is. Een beeld van de Vajra, Tibetaanse gebedsmolens, de Pratapur en natuurlijk de grote stoepa. Er staat zoveel dat we rest van de middag hier doorbrengen. Na de boeiende trip van vandaag nemen we een lekker kopje soep in de tuin van ons hotel. Even tijd om bij te komen want, vanavond gaan we naar de disco!… The Underground zoals deze disco heet is iets anders dan een disco bij ons. Het is meer een café met een geschilderde Boeddha op de muur en een grote televisie. Er is een wedstrijd van Ajax te zien, Gezellig is het wel, de muziek is goed (jaren zeventig) en er word veel gedanst. Het is overigens de enige disco in Kathmandu. Het blijft nog lang onrustig!

Onze laatste dag in Kathmandu.

Dinsdag 29 September

We gaan met de taxi naar Bodhnath, opweg naar weer een grote stoepa. Deze is iets overzichtelijker, maar zeker niet minder interessant dan die van gisteren. Deze stoepa is de grootste ter wereld. Rond de stoepa heb je allerlei winkeltjes waar we de laatste souvenirs kunnen kopen. Gelovigen draaien aan gebedsmolens die in nissen in de muur rondom de stoepa staan. Ze zijn ervan overtuigd dat hun gebeden zo de kosmos in zullen worden geslingerd. In Bodhnath wonen veel Tibetaanse vluchtelingen. We gaan verder naar Pashupatinath, een klein dorpje 5 km ten noorden van Kathmandu waar een hindoetempel centraal staat. Ditmaal gaat het om de heiligste tempel van Nepal. Helaas mogen wij hier niet naar binnen omdat we geen Hindoe zijn. We besluiten om naar de Bagmati rivier te lopen. De Bagmati heeft dezelfde functie als de Ganges in Varanasi. Veel Hindoes die de dood voelen naderen komen naar de rivier om te sterven. Ook hier zien we de bekende ghats. Op het moment dat we aan komen bij de rivier begint net een openbare lijkverbranding. Dit macabere schouwspel maak veel indruk, het ontbreken van privacy is voor ons moeilijk te begrijpen. Een indrukwekkende gebeurtenis. Voor Nepalezen is het echter een onderdeel van het leven. We hebben even rustig zitten kijken en het op ons in laten werken. Bij terugkomst in het hotel is de lijkverbranding dan ook het onderwerp van gesprek. Vanavond gaan we met de hele groep uit eten, het is tenslotte het laatste avondmaal. Iene heeft besproken bij "The Third Eye", het is een typisch Nepalees vegetarisch restaurant. Bij binnenkomst moeten we onze schoenen uit doen, en om het nog erger te maken moeten we half hurkend op de grond zitten. Het eten wordt geserveerd op opiumtafels, het is een heel gedoe. Een man met een tulband verzorgt de muziek. Nu is dat niet zo raar, maar denk daar overheen een koptelefoon en het beeld is compleet. Het eten is voortreffelijk, alleen het zitten op de grond bevalt niet zo, want het eten wil niet zakken. We hadden een spinazie-champignonburger met friet, salade en rijst. De hele reis hebben we nog geen stukje vlees aangeraakt, stiekem denken we er aan om vegetariër te worden. Slenterend lopen we terug naar het hotel. Onderweg wordt ons meerdere malen gevraagd of we hasj willen kopen. De sfeer in het centrum van Kathmandu ademt de jaren zestig, vandaar waarschijnlijk die vragen. Welterusten……

Terug naar huis.

Woensdag 30 September

De laatste ochtend in Nepal, weer raken we bevangen door een vreemd gevoel, nu om afscheid te nemen. Afscheid van alles, afscheid van iedereen.

De bus brengt ons naar het vliegveld. Het inchecken verloopt onverwacht soepel. Om halfelf, het is zover, krijgen we van Iene allemaal een Tibetaans afscheids-sjaaltje. Het sjaaltje is een teken van " het ga je goed, bedankt en een goede reis". Iene heeft voor ons plaatsen in het vliegtuig gereserveerd aan de rechterzijde zodat wij eenmaal in de lucht kunnen genieten van het uitzicht op de toppen van de Mount-Everest. Het is een ongelofelijk gezicht om deze bergtoppen boven de wolken uit te zien steken. Op het vliegveld van Delhi moeten we twaalf uur wachten op onze vlucht naar Amsterdam. We mogen het vliegveld niet verlaten. Aan alles komt een eind, aan het wachten en aan onze vakantie. In Frankfurt maken we nog een tussenstop. Op Schiphol is het weer afscheid nemen, ditmaal van de hele groep. Laten we het maar snel doen want ik ben er niet zo’n held in.

Later zal blijken dat deze vakantie een enorme indruk op ons gemaakt heeft. Want wat betekent armoede, als je niet in India bent geweest.

Nog bijna dagelijks denken we terug aan de verhalen van de mensen daar.

Zittend achter mijn computer, besef ik dat ik morgen met de auto naar de garage moet voor een APK keuring…………