Met de trein naar Nepal.
Zondag 20 September
Paniek, paniek, we worden abrupt gewekt, het is 04.00 uur. We moeten snel opstaan, want onze trein vertrekt over tien minuten. Volgens de chauffeur van de bus vertrekt de trein namelijk een uur eerder. Dit lijkt ons in India onmogelijk, maar ook de mensen achter de balie van het hotel zijn er zeker van. Dan ontstaat er een discussie tussen Iene en de medewerkers van het hotel, waarom hebben ze ons dan niet eerder wakker gemaakt. Het standpunt van het hotel is, 04.00 wekken is om 04.00 wekken. Regels zijn regels, heerlijk. Na veel gestress en gevloek komen we aan op het station. Het is er een drukte, niet normaal, mensen liggen buiten voor de hal te slapen. Het is inmiddels 04.30. Na wat navraag blijkt dat onze trein normaal om 05.50 vertrekt. We hebben een luxe trein met veel beenruimte en hele ruime stoelen en helaas airco want het is aardig fris in onze coupé. Als we eindelijk zitten ligt iedereen binnen een mum van tijd te pitten. De treinreis duurt vijf en een half uur. Ook de overstromingen waar we ons zo druk om hebben gemaakt liggen nu achter ons. In Gorakphur stappen we uit, met de bus gaan we richting de grens met Nepal. Wilma is een beetje beroerd van het eten van gisteravond, maar ja we moeten verder. Onderweg lunchen we in een donker, disco-achtig eethuis waar de bediening een tempo heeft van –10 en dus ergernis alom. Bij de grens aangekomen moeten we de nodige tijd wachten, er moet van alles geregeld worden met visa en paspoorten. Ondertussen gaan wij eropuit om geld te wisselen, Indiase roepies voor Nepalese roepies, een heel gedoe. Als we in de avond in het hotel aan komen, gaat Wilma na een kop bouillon gelijk slapen. Ik ga met de groep mee iets eten in het hotel. Het was weer een heerlijke dag.
Chitwan National Park.
Maandag 21 September
Goed geslapen, vannacht even wakker geweest vanwege het enorme slechte weer maar dat mocht de pret niet drukken. Om 07.00 uur ontbijten en daarna de bus in. De reis gaat verder naar het Chitwan National Park. De overgang van het vlakke India naar het bergachtige Nepal is weer een enorme ervaring, langzaam verrijst de Himalaya. Tijdens het rijden door de bergen zijn de sporen van het noodweer van vannacht goed te zien. Er ligt veel modder en zand op de weg zodat sommige stukken nauwelijks berijdbaar zijn.Als we aankomen bij de grens van het park moeten we overstappen in jeeps om de laatste kilometers af te leggen. Midden in de jungle staat ons hotel, dit blijken lemen hutjes te zijn, waar muggen, kikkers en spinnen dol op zijn. Er staan twee bedden in, een meter van elkaar, daaromheen zit een strak gespannen klamboe. Het lijkt allemaal doodeng met die beesten in onze hut, maar het is voor ons weer een beleving. We gaan lunchen, op de menukaart staan lekkere dingen. Dit hotel word gerund door een Nederlands echtpaar, misschien dat dat de reden is voor de wat anders uitziende menukaart. We maken na ons ingekwartierd te hebben eerst een wandeling door het dorp. Het is een klein dorpje en daarom zijn we zo weer terug in ons kamp. Wel gaan we even langs bij de olifanten, geweldig, wat een beesten en dan te bedenken dat we overmorgen op de rug van deze gigantische beesten naar neushoorns gaan zoeken.Voor het eten nemen we een douche, het is al donker en de muggen hebben ook het idee opgepakt om te douchen. Je wordt lek gestoken, dus niet meer in het donker onder de douche. Vanavond eten we friet met een loempia; tja je wilt eens wat anders. Na het eten met de zaklamp opzoek naar ons hutje. Het is een heel gehannes voor we in onze klamboe liggen. Tot morgen.
Chitwan National Park.
Dinsdag 22 September
Wat we niet verwacht hadden is toch gebeurd, we hebben heerlijk geslapen onder onze klamboe. Een deel van de groep gaat een natuurwandeling maken. Het vroege tijdstip van deze tocht doet ons besluiten om nog even lekker te blijven liggen. Wij gaan rustig ontbijten op het dakterras van een eethuisje aan de rivier. Als we beide zitten te genieten van de omgeving is het heerlijk stil, alleen het geluid van de naderende olifanten verstoort de rust. We zien olifanten door de rivier aan komen lopen, en zich daarna met een lompe beweging laten vallen om vervolgens heerlijk gewassen te worden door hun verzorgers. Na dit enorme schouwspel lopen we het dorp in. Dit dorp is jammer genoeg heel erg toeristisch, dus hebben we het snel gezien. Ook de warmte speelt een rol. In de middag maken we een kanotocht over de Rapti, de kano’s zijn gemaakt van uitgeholde boomstammen. De gids zegt dat er een kans bestaat dat we krokodillen te zien krijgen, helaas voor ons, geen krokodillen. Onderweg zien we wel verschillende soorten reigers, eenden en ijsvogels. Na deze tocht gaan we naar de babyolifantjes, geweldig zeg. De jongste van het stel is 3 maanden en nog erg speels, ze staat ook nog niet vast aan een ketting, ze komt de hele tijd bij ons knuffelen. We kunnen niet wegkomen. Als de zon ondergaat is de omgeving bij de rivier pas echt mooi. Langzaam zakt de zon weg achter het hoge gras. Terug in ons kamp gaan we eerst eten, dit keer spaghetti. Daarna duiken we onder onze klamboe.Olifantensafari.
Woensdag 23 September
Om 06.00 uur zitten we al op de rug van een olifant. Met vier man in een bakje. De drijver (phanit) zit tussen de oren. We zijn op weg naar de neushoorns, hopen we. Voordat we het park ingaan zijn er natuurlijk weer de nodige problemen, want daar zijn ze goed in… "problemen maken". Er moet extra betaald worden voor enkele olifanten! Ja… als olifant heb je het hier niet zo makkelijk. Na een tocht van drie kwartier door het hoge gras (olifantgras) zien we plotseling vier neushoorns. Het zijn eenhoornige Indische neushoorns. Ze liggen vlak voor ons te baden in een meertje. Deze aanblik vormt een onvergetelijke ervaring, het is alsof je in een film zit. Er is een moeder met een jong bij, de moeder houdt alles nauwlettend in de gaten en terecht. We blijven niet te lang staan en lopen door. Vijf minuten later zien we weer twee neushoorns lopen, ook dat zijn een moeder met haar jong. Lange tijd werd de neushoorn met uitroeiing bedreigd. Inzet was de felbegeerde hoorn, die in gemalen vorm dienst doet als medicijn en potentieverhogend middel. Nu leven er ongeveer weer 400 in het reservaat. Ook leven er 65 Bengaalse koningstijgers maar dit terzijde. Na twee uur op de rug van een olifant gezeten te hebben en de nodige blauwe plekken opgelopen te hebben zijn we weer terug in ons kamp. Het is dan ook niet echt erg als je er weer af mag. Bij "Mother Nature" (zo heet ons kamp) ontbijten we lekker en wisselen we de opgedane ervaringen uit. Bij 37°c en een super hoge luchtvochtigheid kun je niet veel anders doen dan de rest van de dag rustig genieten van de rust in het reservaat. Het is dan ook een enorm verschil met het hectische leven in India. Daar word je bijkans gek van het lawaai en hier is het zo heerlijk rustig. Vandaar ook dat de meeste mensen eerst naar India gaan en daarna doorreizen naar Nepal. Doe je dit andersom dan is de kennismaking met India nog extremer. Vanavond hebben we een culturele avond met een traditionele stokkendans, uitgevoerd in een moordend tempo door plaatselijke Tharu's, en Nepalees eten. Het is leuk maar daar is dan ook alles mee gezegd. We kletsen nog wat na en gaan dan naar bed.
Op naar Pokhara.
Donderdag 24 September
Uitgerust staan we op en pakken onze tassen in. We controleren goed of er geen beesten mee gaan. Hinke is jarig, dat betekent zingen met de groep in de ontbijttent. We gaan dit oord verlaten en zoeken het koele Pokhara op. In een jeep gaan we naar het verzamelpunt waar ook de lokale bus stopt. Het is heet en we moeten lang wachten. Het wachten wordt gedood met het bekijken van de plaatselijke jeugd, ze laten toeristen gokken met een zelf gemaakt spel, wat lijkt op roulette. De inzet is drie cent, er is niemand die weigert om mee te doen. Als wij dit met video opnemen en later even terug kijken vinden ze dat heel interessant. Uiteindelijk gaan we op weg, de bus is ietwat aan de smerige kant, maar ja. Onderweg stoppen we voor een lunch, dit is gebruikelijk voor lokale bussen. Dat gebeurt altijd bij een wegrestaurant. De bediening is snel en het eten verrukkelijk. Het wordt koeler en als we bij ons hotel in Pokhara aankomen gaat het zelfs regenen. We pakken de stoelen uit de kamer en gaan lekker buiten zitten onder het afdak om de frisse lucht op ons in te laten werken. Heerlijk! Om halfacht hebben we afgesproken om gezamenlijk te gaan eten ter ere van Hinke’s verjaardag. Het wordt een gezellige avond, het eten is goed en vooral het uitzicht vanaf het terras, met de Himalaya op de achtergrond is onvergetelijk. Voor het eerst gaan we slapen in een koele slaapkamer. Om 04.00 uur hoor ik iets aan onze tassen knabbelen, snel wil ik het licht aan doen, maar de stroom is weer uitgevallen, vlug steek ik een kaars aan, er is niets te zien. Rustig slaap ik verder.
 |