Khajuraho en de erotische tempels.
Woensdag 16 September
We worden om halfacht wakker, terwijl we de wekker op negen uur hadden gezet. Dat is een winstpakker van anderhalf uur. Even de tassen opnieuw inruimen, want dat is echt nodig, Kamasutra, douchen en ontbijten. We gaan ontbijten op het dakterras van de "Italiaan" en schrijven daar gelijk wat ansichtkaarten. We hebben vandaag ieder de beschikking over een fiets en dat is echt leuk. Wel even opletten want het verkeer rijdt links. Op de fiets naar het postkantoor om de ansichtkaarten af te laten stempelen. Hier moet je bij blijven staan anders halen ze de postzegels er weer af, en verkopen die opnieuw. De zon staat hoog aan de hemel, het is warm maar zolang je fiets gaat het wel. Op naar de erotische tempels. Het is er niet druk, dus hebben we de gelegenheid om rustig rond te lopen. Het is moeilijk voor te stellen dat deze tempels zolang verborgen zijn geweest. Na de ondergang van de Chandela-dynastie werden de tempels door de jungle overwoekerd en pas in negentiende eeuw weer herontdekt. Daardoor zijn ze nog zo gaaf. De enige vijanden die deze tempels hebben zijn de inwoners van Khajuraho zelf, deze hakken de beeldjes er af en verkopen die illegaal. De tempels behoren tot de belangrijkste toeristische trekpleisters van India. De Varahatempel vormt het hoogtepunt met meer dan 764 miniatuurfiguren. De tempels zijn letterlijk overdekt met vrijende paartjes in de meest fantasievolle en interessante posities. Het beeldhouwwerk is daarmee een volmaakte tegenhanger in steen van het beroemde Indiase "Boek der Liefde", de Kama Soetra. Na de tempels fietsten we wat rond met twee jongetjes uit het dorp, ze vertelden ons alles over hun school en het leven in Khajuraho. Buiten het dorp vindt je gewoon apen in het wild. Als we door een ander dorp fietsen en de jongens stoppen om ons een huis van een inwoner te laten zien, voelen we al nattigheid. We gaan toch mee en ja hoor, boven op de zolder van één van de schuren laat een man allerlei beeldjes zien, die zijn afgehakt van de tempels. Vraagprijs 250 US Dollar! Ze zijn echt heel mooi, maar als je jezelf hier mee inlaadt en je wordt gepakt bij de grens heb je een héél groot probleem. We zeggen dat we er niets mee te maken willen hebben, en lopen geïrriteerd weg. Hij vraagt dan nog wel of we onze mond willen houden, anders krijgt hij problemen. We fietsen terug naar ons dorp. We besluiten om ergens wat te eten, het wordt een heerlijke bananenpannenkoek. Op de markt doen we wat inkopen voor morgen in de bus want het wordt weer een lange dag. We kopen wat brood, appels, bananen, water en biscuit. Bij het hotel gaan we lekker op de stoep zitten om nog gezellig wat te kletsen met de dorpelingen.
Na een heerlijke douche gaan we eten bij "Paradise". Dit is een eethuisje met een open keuken en maar één gaspit, en daar wordt alles op klaargemaakt. Alles is vers, de ingrediënten worden terplekke gehaald door het zoontje van de kok (eigenaar). Het is één familie die alles doet: de boodschappen, bediening, koken en het wegjagen van koeien als we zitten te eten. Omdat alles op één vuurtje met één pan wordt bereid denken we dat het wel even gaat duren, maar niets is minder waar. Het gaat snel en is ook nog vreselijk lekker. Het menu bestaat uit soep, bananenpannenkoek (dit blijkt een specialiteit te zijn in Khajuraho), rijst met een prutje, ei en rösti. Koffie of thee toe en dat alles voor 100 roepies (nog geen vijf gulden). Heerlijk. Na deze gezellige avond gaan we terug naar het hotel. De jongetjes van vanmiddag hebben op ons zitten wachten, en wensen ons een goede reis verder. We weten dat ze buitenlandse valuta sparen; tja, ze leven er waarschijnlijk van. Droom lekker.
De rit naar Varanasi.
Donderdag 17 September
We moeten al om 05.00 uur opstaan, want om 06.00 vertrekken we met onze bus naar Varanasi. Het is een afschuwelijke dag met veel hobbels en regen. Zo slecht hebben we de wegen nog niet meegemaakt. We kunnen niet harder dan 20 km per uur, je voelt hem al. We zitten een tijd achter in de bus, maar zijn genoodzaakt om toch af en toe te wisselen, want het is niet lang vol te houden. Je zweeft constant tussen stoel en dak, het is niet voor te stellen. Royal Class maar dan anders. Gelukkig stoppen we wel een paar keer. Om halfnegen komen we aan in Varanasi, deze monsterrit duurde veertien en een half uur, je begrijpt dat een douche dan erg verfrissend kan werken. We hebben weer een vreselijk mooi hotel. Het is een oud paleis, waar bijna alles nog in originele staat is. We eten voor het gemak in het hotel. Er mag in het restaurant geen bier verkocht worden, daarom staat er op de menukaart "special tea". Ze serveren het bier dan ook in een theepot, met theekopjes. Het eten is verrukkelijk en na het afgeven van de vuile was duiken we ons bed in.
Varanasi en de heilige Ganges.
Vrijdag 18 September
Uitslapen betekent opstaan om 09.00 uur. Wilma was al eerder op omdat ze gisteravond een laxeermiddel had ingenomen. Het werkt gelukkig. Ze is enkele keren naar het toilet geweest. Rustig ontbijten en met een riksja de stad in. Om twaalf uur laten we ons afzetten bij de "Main Gate". Het is een rit van een kwartier en we betalen 10 roepies, schandalig. Ik voel me gewoon schuldig en geef hem 3 roepies fooi. Nog steeds schandalig, maar Iene zegt dat dit niet te weinig is. De beter gesitueerde lokale bevolking betaalt zelfs minder dan een derde. De roepie is nog onderverdeeld in 100 paisa. Toch voel ik me schuldig. Varanasi ademt een sfeer die mysterieus is. Het is een bijna sprookjesachtig decor, we lopen de trappen af die door de pelgrims gebruikt worden als badplaats. Deze trappen noemt men ghats. En daar staan we dan aan de oever van de Ganges! Het water staat erg hoog, dit vanwege de overstromingen momenteel in het noorden van India. De Ganges is echt smerig. We ontmoeten twee jongelui uit Engeland die dezelfde reis als wijmaken alleen andersom. Zij zijn nog meer geschokt dan wij, zij komen namelijk van Nepal en daar is alles iets schoner en minder chaotisch. Een goede manier om de ghats te bekijken is om dit te doen vanaf het water. En dat komen we snel te weten als we in de nek gevlogen worden door tientallen bootverhuurders. Na een onderhandeling van ongeveer één uur hebben we dan uiteindelijk wat we willen, een boot voor ons vieren inclusief een parasol tegen de zon voor 400 roepies per uur. Naast de normale ghats die gebruikt worden als badplaats, zijn er ook meerdere crematie-ghats. Het is erg schokkend om een lijkverbranding van zeer dichtbij te zien. Voor de Hindoes is dit een onderdeel van het leven. Er liggen nog zes lichamen te wachten op verbranding. Het is vreemd om hier te varen terwijl zoiets plaatsvindt. We worden door de roeier van de boot erop gewezen dat we niet mogen filmen of fotograferen, maar we zijn alle vier zo onder de indruk dat we daar niet eens aan denken. De lijken worden voordat ze worden verbrand eerst gewassen met het heilige water uit de Ganges. Je ziet dat de doeken die over de lijken liggen, even worden weggehaald om de lijken nat te maken, dat is heel schokkend om te zien. Als we terug komen bij de ghats lopen we door het oude stadsdeel van Varanasi, de steegjes zijn hier zo nauw dat er zelfs geen fietsriksja door kan. In die kleine steegjes komen we Iene tegen die een reservering heeft gemaakt bij een eethuis waar we morgen met de groep gezamenlijk gaan eten, en luisteren naar Indiase muziek. Varanasi is waarschijnlijk de meest oude nog bestaande stad van India. Dat is dan ook aan alles te zien. Varanasi maakt een heel bijzondere indruk op ons. Om alles een beetje te verwerken van wat we de afgelopen uren hebben meegemaakt besluiten we om ergens een colaatje te pakken. Terwijl we op een stoepje zitten met ons flesje zien we een gevecht tussen twee ratten. Ze zijn vrij groot, maar we schrikken er niet echt van. We zijn de laatste dagen wel wat gewend. Ook zien we twee kleine muizen die verborgen zitten achter een plaat die voor de koelkast staat. Om drie uur komen we terug in ons hotel. Waar we onder het genot van een kopje thee alles maar over ons heen laten komen. We lezen iets, en nogmaals eten in het hotel. We gaan vroeg naar bed, want we hebben met de groep afgesproken om morgenochtend heel vroeg nog een keer met de boot de Ganges op te gaan. In de ochtend heb je ideale omstandigheden voor het maken van mooie foto’s.
Tweede dag Varanasi.
Zaterdag 19 September
Om halfzes zitten we al op een riksja en zijn met de hele groep op weg naar de "Main Gate". De zon moet nog opkomen. Het is voor Indiase begrippen erg rustig op straat. De temperatuur is aangenaam. Als we bij de ghat’s aankomen is het daar al een drukte van belang. Snel wordt er een boot geregeld. De boot kost ons 800 roepies, voor dertien man is dat niets. Een zonsopgang op de Ganges, terwijl tienduizenden pelgrims hun rituele bad nemen en de nieuwe dag aanbidden is een wonderlijke ervaring. De mensen hechten totaal geen waarde aan privacy. Het ochtendlicht legt een oranje deken over deze mysterieuze stad. We lijken wel Japanners, het kletterende water wordt alleen overstemt door klikkende fototoestellen. Alléén bij de crematie-ghats is het weer erg stil.Na twee uur dobberen gaan we met de riksja terug naar het hotel om daar lekker uitgebreid te ontbijten, want dat hadden we nog niet gedaan. We spreken met Richard en Marian af om naar Sarnath te gaan. Het ligt ongeveer 10 km van Varanasi en is de plaats waar Boeddha zijn eerste preek gaf. We hebben een motorriksja geregeld voor 200 roepies heen en terug, de chauffeur blijft wachten en ontpopt zich als gids. Op de terugweg rijdt hij langs Japanse en Tibetaanse tempels, die erg de moeite waard zijn. Ook nog even langs een zijdefabriek. De bedoeling is om iets te kopen, voor de prijs hoef je het niet te laten, maar het feit dat er in de fabriek zeer jonge kinderen werken geeft ons een wrang gevoel. Om vier uur zijn we terug bij het hotel en willen wat slapen, maar daar komt niet veel van. We pakken onze tassen vast in, want morgen moeten we weer vroeg op voor een lange reis. Iene heeft voor vanavond eten en muziek geregeld. Met de hele groep genieten we van heerlijke nan, dhal, curry en chai uit een aardewerk potje. Twee Indiase studenten met oude authentieke instrumenten verzorgen de muziek, dit in combinatie met wierook, de rust, en de omgeving brengen de meeste van ons in een trance. Als we later buiten komen regent het, en dat is maar goed ook, want snel staan we weer in de normale wereld.
 |