Het heeft vannacht vreselijk gestormd, we merken dat de elektriciteit is uitgevallen. De föhn blijft in het tasje. Onze zaterdag begint met een bezoek aan de wasserette, terwijl de was draait gaan we wat shoppen. De cd van Whitney Houston moet mee naar huis, want de film met het nummer van haar heeft vanaf nu wel een heel bijzondere betekenis voor ons. Als de was klaar is gaan we downtown Miami. Het wordt door iedereen afgeraden maar, ook dit willen wij zien. We rijden door de straten waar Don Johnson ons menigmaal voor is geweest opzoek naar mensen die wij juist niet willen zien. Als we voor een rood verkeerslicht staan te wachten gebeurt het. Twee swingende, met een ghettoblaster bewapende negers, komen op onze auto af. Snel controleren wij of de deuren op slot zitten, vergetend dat dit automatisch gebeurt bij het wegrijden. Er ontstaat een lichte paniek. Wie van ons tweeën moet er als eerste aan geloven. Lady's first. De boy's willen alleen de voorruit van onze auto schoonmaken. Met wat water en een prop oude kranten wordt het karwij geklaard. We geven de jongens door de spleet van het autoraam een dollarbiljet. Het zweet staat in mijn handen, ik zag mezelf al in de goot liggen. We rijden verder, de eerste indruk van Miami is dat het een zooitje is, maar als we eenmaal in de goede buurten komen wordt dit beeld snel anders. We rijden een stukje rond en worden overstelpt door Mercedessen, Ferrari's, Jaquars, Rolls Royses, Corvettes etc. Ook is er veel neon te zien, en op de hoeken van de straten zijn allerlei mensen te zien die van alles aan de man proberen te brengen, van kranten tot bloemen. Op de terugweg eten we bij MC Donalds waar Berry zijn eerste Big Mac Menu voor $2.99 naar binnen werkt. Op de kamer aangekomen is het al vrij koud, dus maar even lekker onder de douche. Daarna naar het programma Cops en een ander sensatieprogramma gekeken. We gaan ons opmaken voor een bezoek aan de kroeg. Als we binnenkomen lopen er opmerkelijk veel dronken vrouwen in het café. Het bier wordt gedronken uit grote glazen die vol worden geschonken uit glazen kannen. Er zitten mannen gekleed in lange berenjassen met een erg ruig uiterlijk. Berry is hiervan niet zo gecharmeerd, maar als hij er een van hen op het toilet ontmoet en deze toch heel erg aardig blijkt te zijn veranderd zijn mening snel. Ook hier geldt de regel voor de cola free refill, dus na een paar cola zijn we naar bed gegaan. Het was erg koud, dus maar een extra trui aan trekken.
Niet zo best geslapen omdat er naast ons veel herrie is. Dan lachen, dan ruzie. Om 9.00 uur staan we op. We zouden naar het strand gaan, maar door het weer lijkt het ons meer lange broekenweer. We zetten de T.V. aan en zien dat er in Miami een soort kermis of braderie is waar men enorm veel mensen verwacht, dus waarom wij niet. Lekker ontbijten en we zien wel. We rijden wat rond en komen toevallig bij een metrostation uit. Als de mensen uit het station komen gaan ze in een rij staan. Ook wij doen hetzelfde (op goed geluk). De rij is lang en de zon komt door, eindelijk zijn wij aan de beurt, we krijgen een zonneklep, een T-shirt en een pakje sigaretten, zomaar. We vinden het wel vreemd, maar we lopen de mensenmassa achterna. Ze stappen in een bus, wij ook, het enige verschil is dat zij weten waar ze heen gaan en wij niet. De meeste spreken Spaans dus valt er weinig van te maken. We rijden ongeveer 15 minuten en dan. Het is gigantisch, net als alles in Amerika, wat een mensen. Er klinkt heerlijke muziek en de sfeer is geweldig. We stappen uit en vragen of deze bus ook weer teruggaat en hoe laat. Hij gaat gewoon ieder kwartier en tot laat in de avond. Geen zorgen alleen maar genieten, want dit is inderdaad de markt waar ze op de T.V. reclame voor maakten. We lopen en genieten van alles wat hier te doen is. Alles is gratis. Je gaat gewoon in de rij staan en je krijgt van alles, eten, snoep, sigaretten, T-shirts je kan het niet zo gek bedenken. De markt is 27 straten (avenues) lang en om de 2 straten staat een band te spelen met heerlijke merengue muziek. Dit is feest, je ziet hier ook bijna alleen Cubanen die geïmmigreerd zijn. We moeten wel opletten dat hoe verder we lopen hoe verder we ook weer terug moeten. We komen niet tot het einde, we zijn op. We lopen terug door deze enorme drukte en pakken de bus van 19.00 uur. De bus stopt op de plaats waar we ingestapt zijn, wat een luxe, de auto staat er nog en we rijden terug naar Deerfield. Onderweg bedenken we dat we toch nog een keer naar een drive-in movie willen. Even langs Mac Donalds om alles compleet te maken. Gewapend met hamburgers en liters cola gaan we naar Falling Down met Michael Douglas. Opnieuw is het een belevenis. Mocht je ooit in de gelegenheid komen, laat de kans dan niet voorbij gaan. Langzaam beginnen we te beseffen dat dit de laatste avond is. Nog één keer duiken we ons nestje in en laten alles als een film voorbij komen.
We pakken onze koffers en vertrekken naar Fort Lauderdale. We ontbijten onderweg. In Fort Lauderdale lopen we nog wat door de haven en werken ons dagboek bij. Het wordt tijd om de auto terug te brengen. Dit wordt nog wat want we weten niet waar ons autoverhuurstation is. We hebben een idee, we rijden naar het vliegveld en volgen een busje van Dollar Rent a Car. Ons idee slaagt, we leveren de papieren in en gaan met het busje naar het vliegveld waar we ruim op tijd zijn. We ademen nog even de laatste Amerikaanse lucht in en gaan het vliegtuig in. We hebben geluk met de plaatsen, omdat er mensen willen ruilen hebben wij meer beenruimte. Alles zit mee. Om 6.35 landen we op Schiphol. Onze Toyota staat trouw te wachten om ons naar Driel te brengen. Frits en Trogir zitten op ons te wachten. Alles is zo klein en een auto zonder stuurbekrachtiging is ook wennen, het was een heerlijke vakantie.
 |
