Opnieuw heerlijk geslapen, we beginnen onze draai te vinden. Ontbijten doen we bij het International House of Pancake. Wat gaan we vandaag doen? In het hotel lag een folder van de Sawgrass Mills Mall, volgens de folder het grootste overdekte winkelcentrum van de wereld. Dat moeten we dan eerst maar eens zien. We besluiten om er heen te rijden, lekker shoppen. De rit er heen viel tegen, het was verder rijden dan we gedacht hadden. Als het nu maar de moeite waard is. Nou, het was de moeite waard: groot, heel groot zelfs, schoon en alles even mooi. Als je hier niet slaagt vergeet het dan maar. Tweehonderd winkels, en niet van die kleintjes, en overal kun je eten! We komen op een plein terecht korenmarkt met allemaal foodcorners uit verschillende landen, een waar paradijs. Dit moet op de foto maar onze camera ligt nog in de auto, ik offer mij op. Wilma gaat lekker op het terras zitten en haalt twee borden met Vietnamees eten. De tip uit de folder is een schot in de roos. We kopen Levi's in een outlet. De prijzen zijn een vierde van die in Nederland. Zo verdienen we een gedeelte van onze vakantie terug. Het zoeken van een kamer valt niet altijd mee, we rijden al een tijdje en nog steeds hebben we niets gevonden. De stemming wordt er niet beter op, hij wordt zelfs slechter. Dan eerst maar een duik in zee en even lekker liggen op het strand. Als we weer rijden zie ik een motel. Wilma gaat informeren, en ja hoor er is nog een kamer vrij, voor nog geen veertig dollar. En voor de tweede keer schieten we vandaag in de roos, het is knus, schoon, dicht aan het strand en er zit een keuken in met koelkast. We voelen ons er onmiddellijk thuis. Buiten staat een tafeltje met een paar stoelen waar we heerlijk kunnen zitten. We lopen er even uit om wat drank te kopen. De aandacht wordt getrokken door een café. Dit is nieuw voor ons, we gaan naar binnen. Mannen gekleed in berenvellen met volgens ons de jachtgeweren onder de jas hangen aan de bar. In dit kleine café kunnen we via een zevental televisietoestellen een baseballwedstrijd volgen, de herrie is niet te omschrijven. De sfeer is perfect. Wilma heeft free refill. Kun je je dat voorstellen bij ons in Nederland. We verlaten het café en lopen richting het motel. Het terras nodigt ons uit om lekker te gaan zitten, we pakken onze boeken en voelen ons thuis.
Vandaag uitgeslapen, het is halfnegen als we gewekt worden door een kakkerlak die vanaf het bed op de grond valt. Door de klap zitten we rechtop in bed. De biertjes van gisteravond hebben ons goedgedaan, heerlijk geslapen tot de ka………k. Nog vier van deze nachten en we gaan weer richting huis. De plaats waar we nu zitten is een prachtige uitvalsbasis voor leuke dagtripjes. Vandaag staat Palm Beach op het schema. Als we in de buurt komen merken we dit aan de huizen. Wat een kasten! We parkeren de auto en lopen in onze vakantieoutfit de duurste winkelstraat van Florida in. De mensen kijken niet raar op, maar toch. De meeste zaken zijn gesloten en alleen op vertoon van je creditcard gaan de deuren open. Chanel, Gucci en Giorcio Amania, u noemt ze maar. Alle modehuizen zijn hier te vinden op Rodeo Drive. Ook het duurste en meest sjieke hotel staat hier. Kwijlend lopen we er heen. Het oogt helemaal niet gezellig, oude dametjes spelen op het gazon een spel waarbij een bal door poortjes geslagen moet worden met een houten moker. Wat een lol, de gemiddelde leeftijd ligt rond de zesentachtig. Dit wordt op het oog enigszins gedrukt door de huidcorrecties. De mannen zitten op een bankje en denken aan de tijd van voor al die faceliften. Als we weer rijden in onze luxe bak moeten we onderweg stoppen omdat er midden op de weg auto's stil zijn gaan staan en de mensen uitstappen. De sleutels gaan naar jongens gekleed in nette rode jasjes die de auto's wegzetten. Is het een verjaardagspartijtje of een borrel van de Consul General? Wij moeten doorrijden. Zou het aan onze gympen liggen of mag je met een korte broek aan, geen borreltje drinken. De middag staat in het teken van zwemmen in de Atlantic Oceaan, na drie uur liggen in het zand heeft Wilma het wel gezien. In ons motel wat steeds meer op ons huisje begint te lijken, douchen we ons. We zijn aardig verbrand. Voor het avondeten besluiten we naar de Mall te rijden, het eten daar is ons goed bevallen. We moeten veertig kilometer rijden, dat is hetzelfde voor Amerikanen als sigaretten halen op de hoek voor ons in Nederland. Als we na het eten weer terug rijden komen we onderweg een Drive-in Bioscoop tegen. Tja zeg nou zelf: wat is er nu Amerikaanser. We kopen voor drieeneen halve dollar een kaartje voor de film The Bodygard, en wapenen ons met een cola voor het grote scherm. De autoradio moet op 93.5 Am om zo het geluid en natuurlijk de muziek mee te krijgen. Ook dit was weer een belevenis op zich. Als we in bed liggen laten we nog eens rustig de dag voorbij komen.
Om acht uur gaat de wekker af. Het bevalt ons heel goed in ons huuske, we boeken ook de laatste drie nachten. Zo kunnen we lekker rustig genieten van de laatste dagen. Vandaag gaat het richting Everglades. Dit groot nationaal park ligt in het zuiden van Florida. Het is wel een eind rijden maar de natuur en de dieren maken dat weer goed. Via het visitor center, cafetaria, en drie wandelingen is het zo het einde van de dag. Onderweg in het park ontmoeten we een Hollands stelletje, ook zij zijn zeer onder de indruk van Amerika. In de Everglades leven meer dan driehonderd verschillende soorten vogels, we zien er zeker achttien van. De bekende airboten mogen in de meeste gedeelten van het park niet komen. Vandaag houden we het op wandelen. Op de terugweg naar ons motel zijn we weer langs de Mall geweest om te eten. Ook kopen we wat spijkerbroeken, T-shirts, en een paar mooie korte broeken. Het begint erg hard te waaien. In Florida is dit vrij normaal, maar voor ons toch even schrikken. De over de weg hangende verkeerslichten schommelen hevig heen en weer. Er komt toch geen orkaan deze kant op, want dat is het enige wat we niet hoeven mee te maken. Als we op bed liggen vliegen de vuilnisbakken over de straat, de ramen trillen en de sirenes maken een onafgebroken lawaai. We trekken de dekens over ons hoofd en proberen te slapen.
 |
