We hoeven geen tassen te pakken, want we blijven nog een nacht. Tijdens het ontbijt bestuderen we de nodige folders en kaarten. Ons oog valt op ''Sanibel Island'' volgens de schrijver een eilandengroep die hem doet denken aan, HAWAÏ''. Dit moeten we zien. Het is voor ons een tropische verrassing, hagel witte stranden, van alleen maar schelpen, er is geen zandkorrel te zien. De vergelijking met 'HAWAÏ'' klopt voor ons tot zover, maar we kennen het natuurlijk alleen van televisie. In een liquorstore kopen we wat drank en eten voor onderweg. Wat een prachtige natuur, volgens Wilma moet het een straf zijn om hier te wonen. Zo vanuit je huis het strand op lopen, en in de branding dolfijnen te zien zwemmen. Het lijkt een sprookje, maar op ''Sanibel'' is het waarheid. Tijdens onze wandeling over het eiland komen we een bruidspaar tegen. Ze worden heel mooi gefotografeerd, met dit paradijs als achtergrond. Graag hadden we het eindresultaat willen zien. De hele familie, ook het bruidspaar loopt namelijk op sportschoenen. Dit eiland heeft veel te lijden gehad van orkanen, dat is op sommige plaatsen goed te zien. Lekker zitten op het strand, dagboek bijwerken, en luisteren naar de branding, even droom ik weg en denk ik aan Robison Cruiso. Mijn droom wordt wreed verstoord, het is Wilma, ze roept WE GAAN. We stoppen bij ''Friday's om iets te gaan eten. Heette de maat van Robison Cruiso ook niet Vrijdag? Dit moet toeval zijn. Wat is het voor een dag vandaag! Aan de lange wachttijden voor een vrije tafel zijn we al gewend. We krijgen tijdens het wachten een drankje van het huis aangeboden. Wat ook echt Amerikaans is, is de vraag of je een tafel wilt in de rookafdeling of niet rookafdeling. Onze voorkeur gaat uit naar niet roken. Het restaurant is bijzonder mooi ingericht, het lijkt veel op café Cheers van de televisie. Wilma bestelt pizza, ik neem een saté steak, wat later een verkeerde beslissing zou blijken. Je kunt niet alles van tevoren weten. Als we op bed liggen vervolg ik mijn droom, ik zie Vrijdag op een vlot.
We zijn vroeg wakker, halfacht. Het koffers pakken wordt routinewerk. Vandaag rijden we richting Napels en Marco Island, onderweg ontbijten. Ook in deze omgeving wonen de beter gesitueerden. Prachtige villa's. Bij een Mall stoppen we om ansichtkaarten te kopen en te versturen. Op weg naar Everglades City, lunchen doen we in een leuke tent met een echte Amerikaanse uitstraling. Na het eten bezoeken we een krokodillenfarm. Het lijkt wel of krokodillen op deze farm ook vakantie hebben ze liggen heerlijk te zonnen. De bekende airboten maken een oorverdovend lawaai. Dit is geen uitnodiging om in te stappen. In Miccosuke bezoeken we een Indian Village. De kookpot midden in het dorp staat te pruttelen, we moeten snel maken dat we weg komen. Als we verder rijden naar de Florida Keys komen we door een gebied waar hurricane Andrew heeft huisgehouden. Het is niet voor te stellen wat een ravage, alles compleet weggevaagd, ongelofelijk. Morgen gaan we de Keys op, we overnachten in Maimi. De kamer is flink aan de prijs. Met vijfentachtig dollar is dit de duurste tot nu toe. In een modern ingericht cafetaria eten we nog wat, hierdoor besparen we weer wat op de kamerprijs. Op tijd naar bed, het was weer een mooie dag.
Als we wakker worden en de televisie aanzetten, dit is zeer gebruikelijk in Amerika, zien we dat er vannacht, niet ver van de plek waar we gisteravond gegeten hebben een moord is gepleegd! We hebben heerlijk geslapen maar dat mag ook wel voor die prijs. Snel pakken we in en zijn weg. Denny's is the place to be. Wat een tent, heerlijk. Op naar de Florida Key's, tientallen eilanden, verbonden via bruggen vormen één lange sliert door de Atlantische Oceaan. Het hoogtepunt moet liggen aan het eind, en wel in de vorm van Sloppy Joe's Bar, een plaats waar iedereen elkaar vindt. Key West is het meest zuidelijke punt van Amerika. Na lang zoeken vinden we een plaats om de auto te parkeren. Voor je het weet slepen ze hem weg, en dan heb je echt een probleem. Ondanks de bewolking is het lekker om even de benen te strekken en rond te lopen. Wilma vindt het net Ibiza. De zonsondergang in Key West behoort tot de mooiste ter wereld, de bewolking gooit echter vandaag roet in het eten. Alles op de Key's is een factor drie duurder, hotels, eten, zelfs de benzine. Daarom besluiten we terug te rijden richting Miami. Het lag in de bedoeling halverwege een hotel te nemen en wat te zonnen, maar helaas. De rit over de eilanden is schitterend. Het is vandaag Denny's dag, Ook het avondeten is voortreffelijk, wat een goede restaurantketen. We rijden door tot Pompano Beach! , Dat is een kleine driehonderd kilometer van de ongeveer zes honderd totaal vandaag. Het is inmiddels al elf uur. Hoogste tijd om een kamer te zoeken. Voor vijfenveertig dollar krijgen we er een in het Economy Lodge hotel, de kamer is niet echt schoon maar ja, we moeten toch slapen. Lekker douchen en naar bed.
 |
