Eindelijk is het dan zover, we gaan op vakantie. Naar AMERIKA om vijf uur moeten we opstaan, nog nooit zijn we zo zenuwachtig geweest. Zou het de lange vliegreis zijn? Wel hebben we altijd veel moeite om afscheid te nemen van onze scheetjes. Douchen, iets eten en dan de autoruiten schoonkrabben, want het heeft vannacht gevroren. Daar gaat de telefoon het is Radio Keizerstad, ons wordt een prettige vakantie toegewenst en natuurlijk een fijne verjaardag, want Wilma is vandaag jarig! Om vijf voor halfzeven vertrekken we vanuit Driel richting Schiphol, het is niet druk op de weg, maar het kan hier en daar natuurlijk nog wel glad zijn. Als we op schiphol aankomen is het inmiddels acht uur, over een kleine drie uur vertrekt ons vliegtuig, dat is drie kwartier later dan gepland. Het is een lange vlucht dus hebben we alle tijd om te lezen, iets te eten, wat te slapen en een film te kijken. Wilma heeft nog een leuk verjaardagskado gekregen wat zij in het vliegtuig pas mag open maken. Het is kwart voor drie in de middag als we landen op het vliegveld van Fort Lauderdale. Na lang te hebben moeten wachten bij de douane, kunnen we buiten voor het eerst de Amerikaanse sfeer proeven of liever gezegd ruiken. Door het grote tijdsverschil tussen Europa en de USA raakt het biologisch ritme aardig door de war. Het verschijnsel Jet lag moeten we goed zien te verwerken want het is nu 6 uur vroeger dan in Nederland. Ons gevoel zegt dat het bijna bedtijd is ook natuurlijk door het vroege opstaan maar het is pas halfvier in de middag. We staan te wachten op een shuttlebus van Dollar Rent A Car deze zal ons naar het autoverhuurstation brengen. Het ritje met de bus is al een hele ervaring op zich, een zeer vriendelijke chauffeur later zal blijken dat alle Amerikanen zo zijn zet ons af op een parkeerplaats met allemaal ongelooflijk grote auto's. Hiertussen moet ook de auto staan waar wij onze reis door Florida mee zullen gaan maken. Na het regelen van de papieren, en het afsluiten van de nodige verzekeringen is het tijd om de auto op te halen. Deze wordt weliswaar netjes voorgereden, maar er wordt ons alleen vertelt hoe de radio werkt, de rest moeten we zelf maar uitzoeken. Als we in de auto stappen weten we niet wat ons overkomt, wat een luxe bak zeg. De stoelen komen volgens ons zo uit een bioscoop. Op de teller staan 1200 Miles. Hij is dus nieuw. Natuurlijk is het een automaat, wat voor ons beide nieuw is. We besluiten om richting Daytona Beach te rijden. Als we de drukte van de stad uit zijn stoppen we eerst op een rustig plekje. We moeten eerst de auto maar eens goed bekijken. Onderweg maken we voor het eerst kennis met de in Florida zo bekende pelikanen. Ze zitten te wachten op visafval van een visafslag. Het wordt tijd om een bed te gaan zoeken. Het is namelijk al laat en de extra uren beginnen te tellen. Het bed staat in het Palms Motel. Auto voor de deur, douchen en dan eindelijk slapen.
Het is halfzeven als we wakker worden, hoogste tijd om lekker onder de douche te springen, de tassen in te pakken en dan......... de auto in. We rijden via Highway 1 richting Daytona Beach, elke eerste week van maart is daar de Daytona Bikeweek een evenement dat helemaal in het teken staat van motoren, Harley's wel te verstaan. Eerst moeten we nog ontbijten, en waar kan men dat niet het beste doen dan bij Mac Donalds, dus auto aan de kant en lekker ontbijten, en dat voor nog géén vijf dollar. Hoe dichter we bij Daytona komen hoe meer motoren we op de weg tegen komen. We denken in eerste instantie dat het feest al is afgelopen, maar eenmaal aangekomen weten we snel beter. Wat een motorfietsen ongelooflijk, dit is echt Amerika. Alles is groot, mooi, en apart, het is niet voor te stellen, onbeschrijfelijk. En daar lopen wij dan in ons T-shirt met korte broek, tussen de in leer geklede en met tatoeages beplakte half zotte motorfreaks. Wat we in de straten en op het strand van Daytona zien kennen we niet eens van de televisie, dit is echt te gek voor woorden. Neem bijvoorbeeld de dames die bij het zien van een foto of filmcamera, bijna in hun blote kont de meest vreemde houdingen aannemen, om zo maar gezien te worden. Tegen het eind van de middag stappen we weer in onze limousine, via de A1a gaat het verder richting Saint Augustine. Rechts naast ons de Atlantische Oceaan, bij Flagler Beach stoppen we even om lekker uit te waaien. Als we besluiten om onderweg wat te gaan eten komen we voor de zoveelste verrassing te staan. Het is Jim, hij blijkt onze ober te zijn voor vanavond, we worden van alle gemakken voorzien. Jim is zeer vriendelijk en attent. Dit natuurlijk ook voor de fooi. Als de salade geserveerd wordt blijft Jim bij de tafel staan wachten. Het is in Amerika de gewoonte dat je de salade als voorgerecht eerst opeet, wat voor ons helemaal nieuw is. Als we uitgelegd hebben dat we de salade liever bij het hoofdgerecht willen eten, gaat hij weer. Het eten is heerlijk, en een ervaring rijker gaan we weer op weg. In Palm Coast stoppen we bij Palm Coast Lodge, een eenvoudig maar net motel, om halftien vallen we moe maar voldaan in slaap.
Onze reiswekker loopt af, het is halfacht, ons bioritme begint op peil te komen, maar Wilma was vannacht nog misselijk. Na de gebruikelijke ochtendrituelen stappen we in de auto om naar één van de oudste dorpjes van Amerika te gaan namelijk Saint. Augustin. Het ontbijt nemen we in een Pancakehouse, Wilma een pannenkoek en ik een engels ontbijt. Aangekomen in Saint Augustin gaan we meteen op zoek naar het oudste huis van Amerika. Het huis blijkt er beter bij te staan dan menig huis bij ons. We horen dat het oude huis net een renovatie achter de rug heeft. Het weer klaart op dus de rest van onze wandeling door St Augustine leggen wij fluitend af, tijd voor een bak koffie. In een winkelpromenade die volgens ons model heeft gestaan voor Euro Disney of andersom gaan we even rustig zitten. Het valt ons op dat alles hier zo schoon en netjes is, het was de moeite waard. We vervolgen onze reis naar Orlando, het magic kingdom van de States. De route loopt via Palatka door het National Forest over immens lange, en saaie wegen, zodat we besluiten om bij een winkelcentrum even te stoppen om te shoppen. We komen er zo achter dat spijkerkleding wel heel erg goedkoop is. Verder wat Elvis zegels gekocht, even naar huis gebeld, en weer verder. Langs de weg staat een groot reclamebord dat ons uitnodigt om een vlooienmarkt te bezoeken. Dat lijkt ons een enorm leuk idee. Toen we de grote weg verlieten en een zijstraat inreden, werd de auto van alle kanten bestormd door donker gekleurde jongens. Die stonden te lummelen bij hun caravans. Gelukkig zaten de deuren van de auto op slot, dit gebeurd automatisch bij het wegrijden,en vol gas omdraaien en wegwezen. Met het hart in de keel reden we verder. Ook dit is Amerika. Even was het stil in de auto, de muziek van de radio maakte daarna veel goed. Eenmaal in Orlando aangekomen hebben we snel een hotel gezocht. Het werd Days-Inn voor 35 dollar. Om bij te komen van het reizen, blijven we hier twee nachten. Na deze vermoeiende dag vallen we snel in slaap.
 |
